dexter

science is one cold-hearted bitch with a 14 inch strap-on.

puslu

spor öncesi bunalımına giremeyecek kadar olgunlaşmış olmam gerekirken hala ve hala oflayarak gidiyor ama gülerek çıkıyorum. bir sürü yeni derginin arasında okunabilecek tek dergi food and travel. hava gri, evde badana kokusu, kahvenin içinde eriyen marshmallow. 

sansüresansür

kendi blogspotumu görüntüleyebilmek için atmadığım takla kalmadı, artık hangisinin işe yaradığını bilmiyorum. neyseki bloggera ve naked'a girebiliyorum - şimdilik - diğer blogspotlara girme sorununu çözmeyi bilen varsa yardımını esirgemesin diyor gözlerinizden öpüyorum.

su

happy-go-lucky

Leigh ironi geçirmez bir film yapmış. 

mutlu olmanın daha zor ve daha cool olduğunu görmek için birebir.

click image to enlarge

ponyo on the cliff by the sea

chicken nuggets

 "New Yorkers don't care about art, they care about pets. So I'm exhibiting them instead."

Banksy

2. raunt

bu sefer discovery channel tadında diş sergilemek yok, kendisine çabucak veda ettim. 20lik dişsiz, dişeti kanaması ve çekilmesi sıfıra inmiş bir ağzım var. so underground it hurts. 

görsel materyallerimin durduğu dosyayı dün silmişim. bugün undelete'lerle boğuştum ama olmadı. this hurts worse.

words are overrated

sometimes all i need is

into the wild

to call each thing by its right name.

1. raunt

- peki kemiğin ne kadar erimiş görmek istemiyor musun hiç?

her şey 2 ay önce başladı. kanayan diş etleri, gidilen dişçi, gönderilen periodontolog. temizlenen diş taşları. 20lik dişin diş etinden kemiğe sıçrayan iltihabın kemiği eritmesi. halk arasında diş çekilmesi. çözüm: diş etleri kıtır kıtır kesilecek, ameliyatla iltihap temizlenecek, dikiş atılacak. belki 20liği de çekeriz.

bu belki 20liği de çekerize kadar, yukarda alıntıladığım soru haricinde her şey "sen ağzındaki sesleri değil müziği -bartoli- dinle" cümlesinden hareketle çok güzel. çeçilya ile beraber denizde yüzüyorum. mavi sular. dişçi koltuğunda oturan biri için gevşek bile sayılırım. 

sonra çekme işlemi, dudak yanlarına sürülen bepanten, dişi elaveyt etmeler, kerpetenle sökmeye çalışmalar. diş mi inatçı, ben mi, doktor mu. 

hala kanayan bir diş boşluğu. oldukça fazla dikiş. ağızda tampon ve kan tadı. hello, i am a vampire.

defter

defter almak ve yazmamak, başlayıp da bitiremediğim defterler. bugün periodontolog randevum oncesi dnra girip kendime bir morning glory ısmarladım. küçük ve çizgili. içine kimbilir neler yazacaktım. operasyona hazırken, elektrikler kesildi, gelmedi. her şey cumaya kaldı. defterimin ilk sayfasına yazdığım cümleleri yine sevmedim, yırttım, attım. çantamdaki moleskine'in yanında sessizce dururken, yazamadığım cümleleri, kelimeleri, harfleri düşündüm.

too much love will kill you

dergi aşkı ölümcül olabilir, eviniz dergi ev olabilir!

sevgilim kitaplarıma "çeyiz" gözüyle bakıp mutlu olduktan az sonra dergilerle göz göze gelince korkmuştu. ki o zaman yalnızca alçakgönüllü bir dağ havası veriyordu odaya. sıra dağ olmaya başladıklarında hemen ben de korktum. eşşek gibi ağırlar bir, içlerinde asla bir daha bakmayacağım dergi sayısı bakacaklarımdan fazla iki, üstüne üstlük aşağıda annemin izleyip de bir türlü gol atamadığımız maçın truebloodın en seksi sahnelerine tecavüz ediyor olması üç derken at-atma-biraz zaman ver şıklarından oluşan çoktan seçmeli bir kendini sınama sınavına girdim. biraz vakit geçirip "bi dursun bakayım"ların içinden senelerdir biriktirdiğim vogueları da çıkardım -itiraf ediyorum, ingiliz basımları hariç- ve geriye minimal bir tepe kaldı. onların vakti gelecek mi bilemiyorum ama içimdeki arşivci ruhu aldırdım onu biliyorum.

kesilen ağaçlar mevzuna hiç girmeyelim.

wanna do bad things with you!

"real blood is for suckers" mottosuyla daha başlamadan kalbimde taht kuran, taze kan trueblood'ın benim gibi vampir wannabe'lerinin susuzluğunu gidereceğini düşünüyorum.

aşk'a

sırtındaki takımadalar ezberimde, dudağındaki tek ben. 

çıplaklık hiç bu kadar saydam olmadı ne de kalbim bu kadar rahat. 

buradan çok uzakta

yaşarken, tam da içindeyken, uzağında durabilsem tüm bu olanların. şu anı değil de zamanı görebilsem.
nereye gitsem nafile, kaçış yok.
biraz gözyaşı, biraz hüzün. en çok korku.
şimdi karşıma çıkmanın bedeli bu.

neden söz ederiz, aşktan söz ederken?

her şey yerçekimine yenik. havalanamayan uçaklar, kavanozu kırılan balık, çoktandır ölmesini beklediğimiz köpeğimiz.
her şeyin dibe battığı günler vardır, elini uzattığın seni aşağı çeker. dip derin, dip soğuk, dip iyidir, yeniden yüzeye çıkmak için.

birgün belki hayattan

kehanet

şeffaf ol
samimi ol
streçle beni kalbine koy

bu gece son gecemiz

acı günler yakında.

aslında bir konu yok

şimdi

Gümüşler ve atlar azaldıkça
Taşınıyordum oradan oraya
Yıldızların sesini tanıyordum
Güneye yaklaştıkça

Bejan Matur

mystery solved

ıslak kirpiklerimi kırpıştırıp saçımdaki tuzu emiyorum. güneş tenimi ısırıyor, kum gözlerimi. denize girişim bir ritüel, soğuk suyu sevmiyorum.

sonrası bir kahkaha.

şu günlerde en iyi dostum, Marcus Didius Falco.

ve melankoli

kaşıntıyla ter içinde uyanarak sivrisineğin yediği yerleri saymak, her sabah 7buçukta uyanmak, saatlerce ekranın karşısında paper yazmaya çalışmak, gidip bir saat koşmak, koşarken kendini mutlu hissetmek. biri karşı masadan bakarken midem ağzıma geldi, yakupta 2, yolda 2 kez kustum, derken international acil, serum iğne ateş düşürücü. telefonla arayıp kızım sen hala büyümedin, hala ödev yapıyorum diyorsun yeter ya diyen abi. koy götüne diyen cem yılmaz. durmadan suya giren ellere dayanmayan ojeler. her sabah yalnız uyanmak. karpuzu yalnız yemek. gidilen diş eti doktorunun diş taşı işkencesi, delirmiş gibi alışveriş, paranoyakça hiv testi. negatif. pelitten alınmış kavunlu karadutlu çikolatalı dondurma. ctesi bekarlığa veda, haftaya düğün.
az kaldı, gidiyorum.

yabadabaday

dün gece zehirlenip serumları iğneleri yemişken bu gece shantelle gogolla göbek atmak.
"ölümlü dünya"

the good is gone from the word goodbye

ağlamak istiyorum sayın seyirciler!

yılın en uzun günü. evet.

one fine day

10 senedir saçım bu kadar kısa. aslında herkese uzun bana kısa. saçlar belime erişmişken taşkın bugün haftaya dansöz kıyafetini alıyorum bak, yeter be keselim şunları dedi. kes anasını satıyım. kes. sütyenimin üstünde bir yerlerde seyrediyor en uzun yeri. sanki kastre oldum, sanki bir şeyler eksik. alışmak sevmekten daha zor geliyor.

korkunç trafikte ilerlerken birkaç kez birkaç dakika seni düşündüm.

i love this game

"red card!!! volkan is sent off for pushing koller over!! so stupid!"

bitmemiş tango

solgun efendim
ayılttınız hayattan beni
yalnız bir kızdım
öksüz yıldızdım
çarpıp gittiniz
hala aralık kapım karanlığa
dalgın efendim
dargın efendim
yansaydık ah keşke daha ilk adımda
keşke ölüme değil aşka inansaydık
eşlik edecektiniz tek kişilik dansıma
terinizi sildiğim mendil kaldı sizden bana

mızıkçılık ettiniz yarim
erken kaçıp gittiniz heyhat
size kırgınım hala lakin
yokluğunuzda çok zor hayat

yıldırım türker

13. cuma

küçükken minicikken top oynamış acıkmışken benim 10 yaşında olduğumu varsayarsam abim ergen ergen etrafta dolaşmakta, günlük stresini üzerimde uyguladığı çeşitli işkence teknikleriyle atmaktaydı. durumu fark eden babam abime bilgisayar aldı, commodore 64. bir anda kedi fare yerine oynayacağımız bir sürü oyun çıkmıştı piyasaya. sınıfta kafa ayarı yapabilen tek kız çocuğu bendim, havamdan geçilmiyordu. neyse, bir gün günlerden cuma tarihlerden 13ü vurmuştu takvim ve abimle evde başbaşa kalmıştık. hikaye uydurmak kadar anlatmayı da seven abim bana uzun uzun jasonı, 13. cumayı filan anlatıp bilgisayar başına dikmişti. biz "oraya gidenin bir daha geri dönemediği" bir kamptaki dedektiftik, kampçılar teker teker ölüyor, onlar ölünce korkunç bir müzik çalıyor ve alttaki kampçı listesindeki yüzlerinin yerini haç alıyordu. jason nerdeydi, abimin hain eli hem joystickde hem de ensemdeydi. nasıl da uğraşmıştık. beraber korkarak oyun oynamak o günden sonra ortak hobimiz oldu (buna hobi denir mi, benim hobim olabilir mi, lüften olsun). inanılmaz sıkıldım daha fazla yazmıyorum.

iyinin ve kötünün bahçesinde geceyarısı

flört günleri. tekinsizce ve önüne gelenle, gıdı gıdı gıdıklamak beyinleri. ıhlamur kokusu, en çok da evde. funny gamesin ikinci versiyonunu izliyorum fast forward. dilimdeki metalik tat asla geçmiyor. öz'le gurme tabaklarımızı paylaşıyor şarabı yarısından çok içiyoruz. filiz'le white mille gidiyor ve celeb olmayan tek biz oluyoruz. haziran ılık ılık içime akıyor.

vitrin

şimdi hemen kalkmam duş almam kuaföre gitmem saç manikür pedikür makyaj yaptırmam ama hemen hemen kalkmam gerek o yüzden geriye kalan tek davidoff sigarasını yakıp gece giyeceğim kuyruklu elbiseye doğru üflüyorum. balonun en güzel kızı ben olmalıyım.

z. demişti ki herkesin her anı için bir ajda şarkısı vardır.

8

make do

veda.

Sabah 4te çaresizce yazdığım o mektubu senden geri almak istemiş, eninde sonunda çöpe gidecek demiştim. Eninde sonunda çöpe gideceğim. Şimdi hava güzel, bütün planlarımızı kucağıma alıp denize bıraktım. Kelimeleri unuttuğunu söylediler, sadece durduğunu. En zoru insandan geriye kalan nesneler, bir dişfırçası, şampuan, iç çamaşırı. Saçlarımı dünyanın dört bir yanına dökerken benden kalan bir tel. Yanıbaşında dururken romantize edemediğin her şey hızla anlam kazanırken ben kendimi suya, seni sana bıraktım. Elveda.

unsichtbar

it would be very unjust to say that you deserted me,
but that i was deserted, and sometimes terrible so, is true.

ya da

bir ilişkiyi, duyguların birliğini, bir aşkı beraberlik haline getiren kendiliğindenliği yani günlerimiz aydınlıkken kaçırdığımız her şeyi
bir düşün.

wir fahren heute fort - yani gittik biz

happily ever after?

masallar böyle biter: ve sonsuza dek mutlu yaşadılar. masal bu ya, bizi en güzel noktada bırakır, oysa gerçek hayatta bu noktadan sonra aşağı yuvarlanma, yeniden yukarı çıkma, daha kötü düşme ve sonu gelene dek bir iniş çıkış vardır. pamuk prenses büyük ihtimalle keşiften keşife koşan prensince saraya kilitlenmiş, uyuyan güzel artık ayakta uyumaya başlamış, külkedisi efendi köle diyalektiğini antetli bir kağıda geçirmiştir. onlar muradına ererler, gerisi bizi ilgilendirmez. ama murat dediğin ne kadar sürer? evlilik olmayacak duaya amin demek midir, insanın hala iyimser olabileceğinin bir kanıtı mıdır? tarım toplumuna geçerken toprağın babadan oğla geçmesini garanti altına almak için icat edilen evliliğin çokuluslu şirketlerin yönettiği bir dünyada babadan oğla hiçbir şey geçmezken hala sürdürülmesi saçmalığın daniskası mıdır? bu zamanda çocuk evlenmek için yeterli bir sebep midir? aşkımız ve gerçeklerimiz değişse de birbirimizi hala sevebilir miyiz? aşk mümkün müdür, sevmek söz vermek midir?

sabah uyandığında kocasının hangi gömleği seçeceğini doğru tahmin etmeyi romantik bir şey sanan didem evlilik dönemecinden bildirdi.

prolonging the magic

- aşk mümkün mü?
- her kuşun eti yenmez bebeğim.

hadi ordan canım!

ev kadınlığını -ki bu durumda evdeki fahişeyi- yüceltmek dönem dönem reklamlarda tırmanıyor. bu reklam da beni dehşete sürükledi, portre edilen kadınlar üst orta sınıf, zengin kocayı kapmış (kim kaybetti siz buldunuz?) ve çalışmamayı tercih etmiş, saçlar fönlü elbiseler kabarık. hayatı ise monoton olamaz perdesi var çarşafı var havlusu var kızın allahaşükür. böylece superstructure ne durumda görmüş oluyor ve domestik hayaller kuran her kadına kapitalizme hizmet etmesi için yalvaracak hale geliyorum. erkek mi egemen kapitalizm mi? bunalıma girmemek mümkün değil. kullanılan şarkı ise ayrı ironik - fame, i am gonna live forever - evimde mutluyum ben. hadi ordan canım.

vize alacaklara önsöz

1-telefonla randevu alma bence yıldırma çalışmalarının ilk basamağı. geçen pazartesi özlem hanım kızımızla konuştuk, kendisi işinin hakkını veren bir insan: ancak yapay zeka olmaya yaklaşmış mucizevi bir beyin bu kadar seri, eksiksiz ve hatasız konuşabilirdi. ama malesef ben monoton konuşulunca refleks olarak dinlememeye başlıyorum. seneler önce toefl yaparken de listening bölümünü dinleyememiştim sıkıntıdan.
sabredin, görüşme en fazla 20 dakka sürecek ve randevuyu alacaksınız.
2-evrak toplamak. bir yere gitmeye karar vermeden önce bunu düşünüp yılmak çok mümkün. sizin ülkenize yerleşmeyi düşünmüyorum, bak burda malım mülküm işim annem babam sevgilim ve bir de babamın banka cüzdanı var. ne kadar para harcamayı mı düşünüyorum, haha çok tatlısınız.
3-randevu günü. bugüne psikolojik olarak hazırlanılmış olunmalı, b vitamini takviyesi yapıp çelik gibi sinirlerle koyun gibi güdüldüğümüz vize bölümüne gidilmeli. gittiğim konsolosluğun vize bölümü tamamen toplama kampı havasında dizayn edilmişti, özellikle de kraldan çok kralcı memurla görüştüğümüz oda, tıpkı bir gaz odası. şaşırtmalı sorular, tekrar edilen sorular, evraklar sonuna kadar bakılmadan sorulan sorular. bunlara evde çalışın.
4-vizenizi alın ve bir sonraki vizeye kadar alnınızdaki terleri silin.

ceymi

şurda müzik zevki olan bi kaç kişiyiz, onlardan 2si ellerinden öpmeye yanına gelio ceymiciğim, yavrucuğum, fıkır fıkır fıkırdama gel bana gel.

klip muhteşem olmuş, at gibi kadın var, at gibi kadını sevmek var şu tatlı kısa hayatta.

(ünlü dune duası korkularımızla yüzleşmemizi söylüyor, ben de yüzleşiyorum gitmeden: yüce rabbim bloga ayaklarımın ya da ayakkabılarımın resimlerini koyacak bir state-of-mind'dan beni uzak tut, amen.)

öz

iyi ki doğdun!

la-la land

meşgul olunca bir şey yazılmıyormuş. ya da mutlu olunca. vizemizi de aldık mı ptesi, geriye burdan gitmek kalıyor.

bence sawyer

kekeliyorum. pardon, siz gerçek misiniz?

ekinezya

"ekinezya - bağışıklık sistemi - iyi fikir," dedim ctesi eczanede göz damlamı alırken, son 3 gündür de içiyorum. dün akşam dilimdeki metalik tat ve yanma sinirimi yıpratmış internette "acaba bana yine ne oluyor" diye aranıyordum, neler neler buldum, b vitamini eksikliğinden demir eksikliğine oradan strese uzanan uzun bir yol. yatağa yattım uyumak üzereyken beynimdeki o bastırdığım ses "sen hasta değilsin, son 3 gündür neyi farklı yapıyorsun düşün" dedi. ekinezya. yan etkilerini şöyle alıntılamak isterim: It should tingle, slightly numb the tongue and taste metallic which is a sign that the immune tissue situated under the tongue is being stimulated (this effect is stronger in the botanical species Echinacea Angustifolia than Echinacea Purpurea). This tingling assures the user that the Echinacea has the required potency. kaliteli ekinezya kullanıcısı olmanın yan etkileri.

playboy malikanesinin kızları

bir tür karadelik.

total recall

dünyadaki tüm bu vodvilin, bu başı dönmüş sirkin salt bir çiftleşme dansı olduğuna inanmaktan başka bir seçeneğimiz yoksa neden Freud'un takipçisi olmayalım? yahudilerin yakılmalarının, verilen oyların, kaptanların dümenlerini çevirmelerinin ve kadınların konken oynamalarının, kızların edebiyat, erkeklerin mühendislik okumalarının ardındaki sebep ya gerçekten de Genital ise? şehirler, paragraflar ve şiirler, yarışmalar, savaş taktikleri, metafizik, suda bitki yetiştirme, sendikalar ve üniversiteler varlıklarını insanlığın bu basit özlemine, zavallı küçük coitus'a borçluysa? galaksi-ötesi bir turiste kim "bizim gezegenimizde erkek ve dişiler çiftleşir. dahası bundan zevk de alırlar. ama çeşitli nedenlerle bunu istedikleri zamanda, istedikleri yerde ve istedikleri kişiyle yapamazlar. yani etrafta gördüğünüz tüm bu koşturmacanın nedeni bu," demekten keyif almaz ki?

immanence

to see a world in a grain of sand,
and a heaven in a wild flower,
hold infinity in the palm of your hand,
and eternity in an hour.

macbeth the nihilist

Life's but a walking shadow, a poor player
That struts and frets his hour upon the stage
And then is heard no more: it is a tale
Told by an idiot, full of sound and fury,
Signifying nothing.

yeni başlayanlar için romantizm

romantizm inanılmaz sıkıcı olduğundan heralde (romantik şiiri alıp romana vurmak, kenny g duyunca kulaklarımdan kan gelmesini istiyorum da diyebilirim) eğlenceli bir hale gelince seviyorum. evet.
neyse bugün sliding doors u uzun zamandır ihmal ettiğimi fark edip izledim. sonra da sevdiğim romkom high fidelityden esinlenip bir liste yapmak istedim, yapıyorum. i.e. yarın eleştiri sunumum var nereye kadar kaçabilirim, deneyip görelim.
1- 4 weddings and a funeral
2- pride and prejudice - bbc version
3- pretty woman
4- high fidelity
5- when harry met sally
6- bridget jones' diary
7- as good as it gets
8- groundhog day
buraya kadar kaçabiliyormuşum.

le reel/the aleph

On the back part of the step, toward the right, I saw a small iridescent sphere of almost unbearable brilliance. At first I thought it was revolving; then I realised that this movement was an illusion created by the dizzying world it bounded. The Aleph's diameter was probably little more than an inch, but all space was there, actual and undiminished. Each thing (a mirror's face, let us say) was infinite things, since I distinctly saw it from every angle of the universe. I saw the teeming sea; I saw daybreak and nightfall; I saw the multitudes of America; I saw a silvery cobweb in the center of a black pyramid; I saw a splintered labyrinth (it was London); I saw, close up, unending eyes watching themselves in me as in a mirror; I saw all the mirrors on earth and none of them reflected me; I saw in a backyard of Soler Street the same tiles that thirty years before I'd seen in the entrance of a house in Fray Bentos; I saw bunches of grapes, snow, tobacco, lodes of metal, steam; I saw convex equatorial deserts and each one of their grains of sand; I saw a woman in Inverness whom I shall never forget; I saw her tangled hair, her tall figure, I saw the cancer in her breast; I saw a ring of baked mud in a sidewalk, where before there had been a tree; I saw a summer house in Adrogué and a copy of the first English translation of Pliny -- Philemon Holland's -- and all at the same time saw each letter on each page (as a boy, I used to marvel that the letters in a closed book did not get scrambled and lost overnight); I saw a sunset in Querétaro that seemed to reflect the colour of a rose in Bengal; I saw my empty bedroom; I saw in a closet in Alkmaar a terrestrial globe between two mirrors that multiplied it endlessly; I saw horses with flowing manes on a shore of the Caspian Sea at dawn; I saw the delicate bone structure of a hand; I saw the survivors of a battle sending out picture postcards; I saw in a showcase in Mirzapur a pack of Spanish playing cards; I saw the slanting shadows of ferns on a greenhouse floor; I saw tigers, pistons, bison, tides, and armies; I saw all the ants on the planet; I saw a Persian astrolabe; I saw in the drawer of a writing table (and the handwriting made me tremble) unbelievable, obscene, detailed letters, which Beatriz had written to Carlos Argentino; I saw a monument I worshipped in the Chacarita cemetery; I saw the rotted dust and bones that had once deliciously been Beatriz Viterbo; I saw the circulation of my own dark blood; I saw the coupling of love and the modification of death; I saw the Aleph from every point and angle, and in the Aleph I saw the earth and in the earth the Aleph and in the Aleph the earth; I saw my own face and my own bowels; I saw your face; and I felt dizzy and wept, for my eyes had seen that secret and conjectured object whose name is common to all men but which no man has looked upon -- the unimaginable universe.

Borges

hoşlukları doldur

kaynak gösterdiğin müddetçe istediğin kadar...

bıdı

(cicim ayları is officially over, ben de amma çok mıymıy aşk anlatmışım, aşkı biraz paranteze almak lazım.)

bir şeyi yapıyor olmaya ikna olmamak, mesela vejeteryansın ve vejeteryan olmak için 100 sebep bulup yazıyorsun, sayıyorsun ama bunu niye yapıyorsun, yapma, ye işte eti orta pişmiş, kanı gitmemiş. veya işte stupidly in love biri sorabilir beni sevmek için 5 sebep say diye, bu soruyu duyduğun anda neden sevdiğini ciddi ciddi düşünebilirsin artık. sen, sen, sen. kimle konuşuyorum, kendimle. retorik sorular. entelektüel endişeler: film festivali için 3 tanecik bilet aldım, oysa hiç almamaya karar vermiştim. bu film izleme kaygısı beni cidden çok yoruyor, bir süre sonra filmi izlemiyorum, görevini yerine getirmiş olmanın verdiği huşuyla bir kağıda çentik atıyormuşum gibi oluyorum veya -dum. olmasın diye uğraşıyorum. tabii gidip bilet kalmadığından avucunu yalamak bu sinema delisi şehirde çok mümkün. bugün hava çok sıcak ve serindi aynı anda. lodosun verdiği uykunun ilk dersin ninni dinliyorum aldanışıyla birleşince diğer derse gitmeden tramvaya binip sirkeciye gittim. tramvay deneyimi travmatik oldu, unutmak istiyorum. yaşasın kişisel arabalar, yaşasın trafik. her neyse borsa da güzel mamalar yedim sonra da biraz dükkan gezerken ali muhiddin hacıbekir le göz göze geldik. sonra içerdeydim, sonra lokum alıyordum: kahveli, zencefilli, naneli, ve tabii tarçınlı. pişmaniye onu almam için yalvardı, almadım, pişmanım. badem ezmesinden bahsetmeyelim bile.

El Orfanato

ben korktum.

lö lost

ejderha yılı 2000. panda bir flashback.
alnımdaki lost sancılarını siliyorum.

fin

"Hayatınıza yeni ve lüzumsuz insanlar dadanıyor. Ortak geçmişiniz ve hiçbir şeyiniz olmayan insanlar. Sizi tanımayan; tanımasına imkân ve ihtimal olmayan insanlar. Bence bir insanın hayatına otuz yaşından sonra yeni insan girmesi, inanılmaz güç.
[...]
Bu ne mene bir konfordur insan hayatında. Avucunun içi gibi bildiğin insanlarla konuşmak, onlarla olmak. Yeni insanlarla bitmek bilmeyen engebeler, güven sınavları, yanlış anlamalar, anlaşamamalar; bir dolu iletişim sorunu... Otuzundan sonra olmuyor, çekilmiyor.
Herkesin hayatında vakit hırsızları vardır. Bir bakarsınız telefon etmiş ve temiz bir yarım saatinizi göz göre göre araklamışlar. Konuşmanın özeti şudur: NE KESTİN KOÇ, NE YEDİN HİÇ. Hayatınızda biri vardır: Bir sevgili, bir koca, bir 'karşı' cins olayı. Didişe didişe bir haller olursunuz.
Yaşam enerjiniz bilekleriniz kesilmiş de, toprağa akıyorcasına, ruhunuzun damarlarından çekilir gider. İnanılmaz bir negatiflikle baş etmek durumunda kalırsınız. Gözünüzün ışıltısı kaybolur, ruhunuz daralır çeker. Münakaşadan geçilmemektedir ortalık. Birbirinizin cinini tepesine çıkartmaktasınız.
Beraberliklerin iptila yaratan bir yanı da var. Tabii güç, bir ilişkiyi koparıp atmak.
Ama olan size olur. Keyif almak nedir hayatta, unutur gidersiniz. Tüm yaşam enerjiniz kubura boşalmakta gibidir; kanalizasyonlardan akıp gitmektedir.
Bir bahar temizliği için çanlar çalmakta.
Lüzumsuz insanları kapının önüne koymak için.
Onlarla geçirdiğiniz zaman zarfında, vakit kaybettiğinizi hissettiğiniz herkes fuzulidir. Hayatınızda 'fuzuli işgal' yapmaktadır. Masayı doldurmakta; ama sizi aç bırakmaktdır. Ruhunuzu didip enerjinizi yok etmektedir.
Sizi sıkanları, anlamayanları, alışamayanları, yeni olup da yoranları, okuyamayanları, yol yakınken kapının önüne koyun."

Perihan Mağden

bobo hobo

hobi. söylenişi bile bir saçma. hobi hobi hobi. etimolojisine bakalım: hobby ingilizce küçük at ya da midilli demekmiş, zamanla çocukların oyuncak atına ve oradan da sevilen boş zaman aktivelerine verilen isme dönüşmüş. bir yere varmayan aktivite diye not düşülmüş.
geçen hafta cian ve ipiyle yürürken insanlar ve hobilerinden söz ediyorduk, ipi "böyle şeyler yapmayan bi biz varız," dedi.
düşündüm, en büyük hobim saç uzatmak. sinema müzik kitap bir hobi olamaz, olmamalı, beni ben yapan şeyler karakteristiğim olabilir, üzerime eklenmiş bir parça değil.
neyse, hobi bobi derken pazarımı hobisi olan biriyle geçirmenin ağırlığı altında ezildim. "off road" bunlardan biri. diğerleri motor, scuba, yelken, surf ve kesin benim bilmediğim ve düşüncesi bile yoran aktiviteler. hobisi olan sevgilim var diye hava da atıyorum üstelik. nasıl biri sorusuna hobileriniz nelerdir sorusuna verecek cevabı olan biri diyebilirim mesela. oh tanrım.
neyse işte bindik 4x4e, ağvaya gidiyoruz, yolda yeşillik ve tepelik alan görürsek girip bence son derece anlamsız şeyler yapıyoruz. ki aslında eğlendim de, itiraf etmeliyim. pazar günlerini yasta geçiren ben için çok renkliydi ve hobiliydi.
anladım ki hobi fobim var, korkuyla mücadelede büyük adım.

the best part of a kiss, I think, is when you see that head coming towards you and you know that you're going to be kissed. that moment just before is so exquisite.

the portrait of a lady.

and possibly i like the thrill
of under me you quite so new.

beni bu güzel havalar

tabii ki hasta etti. boğazım öyle ağrıdı ki viksi içeri sürmeyi bile düşündüm. neyse ki yoğun ıhlamur-zencefil-bal ve pastile maruz kalınca yumuşadı eşşek. ama öyle bir ağırlık var ki üzerimde, sanki bu harekatı bana düzenledi teseka. şımarabileceğimi sandığım merci ise ince giyindiğim üzerine gereksiz uzun bir konuşma yapıp şefkatin yanından bile geçmedi. insanların kışlık giyinme alışkanlıkları yüzünden olan bana oldu: ben boğazlı kazak giyince boğazlanıyormuş hissi yaşadığımdan, kazak üzerine paltomu giyerim kaz tüyü, kaslı bir görüntü elde ederim -bu da asla şık olmamayı gerektirir- her neyse, bu şımarma merci ise sabah uyandığında üzerine bir şey giymeyi akıl eden ve başaran biri, buradan günlük soğuk hava koşullarıyla ne kadar iyi mücadele ettiğini anlayabiliriz. onun koşullandırmasıyla bile hasta olmuş olabilirim "üşüyceksin, hasta olucaksın." evde annemi bırakıp babamla date ediyorum sanki.
bu son cümle beni irkiltti -erkekte babayı aramak. ben gidip iyileşeyim.

eat me

grimm love: yemek ve yenmek istemek üzerine bir film. yalnızlığımı ne kadar sağlıklı geçirmiş olabilirim. the bachelor: 25 -sayıdan emin olmamakla beraber- kadın -bir kısmının kız olduğundan şüpheleniyorum- ve bir elicıbıl bekar. kızların hepsiyle öpüşüp koklaşıp içlerinden biriyle nişanlanacak ve bizden de samimiyetsiz aşklarına inanmamız beklenecek. sabredip izledim final bölümünü, güller, pırlantalar, öpüşmeler, aileyle tanışmalar, sonra karar verdi bekarımız, ki tahmin ettiğim kızı seçti, diğerinin kalbi paramparça.
bu dünyanın en çirkin ülkesinde yaşanırken başka bir ülkede biri diğerini yiyor. bense onu ne yemeyi ne de samimiyetsiz bir aşkla tüketmeyi istiyorum.

bana seni

bu 999. blog post'um.
999 blog post sonunda artık mutluyum.

13 şubat

"güller sana."
minik bir kart, içinde ismin.
öğretilmiş romantizm der geçerdim eğer dün bugün olsaydı.
romantik olamayan ben, romantik ve komik sen.
seni bugün kimseler görmeden seviyorum.

portrait of the artist as a young bitch

Fahişelik, "çift üç kişiden oluşur" sözünün altını çizercesine, bilinen en eski kurumlardan biri. Çift olmak için “biz”i ötekilere karşı bir arada tutan bir meseleye sahip olmak gerek. Bunu kaybeden çiftler çocuk yapmaya girişirler, ötekinin kendisi ne kadar çocuğunuz olabilirse o evlilik de o kadar süre kurtulmuş olur. Buradan hareketle en samimi ilişkiyi “düzüş kankamız”la kurmuyor muyuz? İlişki olması için bir meseleye sahip olmadığımız biriyle herkesten gizli, sadece çıplakken görüşmek.

Fahişeliğe geri dönersek, erkeklerin “gerçekten” tekeşli olması bir fahişeyi gerektiriyor. Yani her evli kadın, bir yerlerde bir fahişe yaratıyor fark etmeden. Buradan kıskançlığa, terk etmeye, olmamış gibi davranmaya, göz yummaya giden yolları çatallanan bir bahçeye giriyoruz.
Henüz bu bahçeye girmeden sözümü söylemek istiyorum: yatakta orospu olmayı öğrenin.

not: bu yazı kadın tekeşliliği de facto bir gerçeklikmiş gibi davranmaktadır.

I was feeling pretty good thought I finally understood
how to be free, free, free, free like the birds, like the bees
like the wind in the trees so I went out on a limb
thinking maybe we could swim into the river of light
into the ocean of pain where angels get their wings
where babies get their names

I wonder if you were aware
how much you rock my boat

fiziksel değiş tokuş

aramızdaki
kimyasallar.

aşıksın

belirsizlik güvenli bir yerdir, ki her şey en kesin olduğunda bile belirsizdir. hayatımın en güvenli zamanlarını yaşıyor olmalıyım. bilmiyorum, soramıyorum, neden soramadığımı hiç bilemiyorum. hiç yaşamadığım bir şey yaşıyorum, bu demek değil ki müthiş, sadece değişik. adaptasyon sorunu, ki adapte olmalı mıyım, oysa o ne kadar rahat, benim taşikardim tutmuş ellerim ter içinde, kapıyı elinde bir tornavida ve kotunun altındaki o güzel çıplak ayaklarıyla açıyor. sana portakal suyu sıktım, mutfakta, biraz işim var, geliyorum. peki. az sonra bir şeyler anlatıyorum, dinlenmediğimi hissedip dinlemiyorsun ki neden konuşuyorum diyorum, içeri girdiğimden beri kurduğum cümleleri sırasıyla saymakla tehdit ediyor. biz neyiz bilmiyorum. biz bir şey olmalı mıyız bilmiyorum, ismini koymak mı gerekir her şeyin bilmiyorum, gün içinde kafamda kurduğum kurguları akşam tek bir cümleyle silebilmeni izliyorum, ben hiçbir şey yapmıyorum, sen hiçbir şey yapmıyorsun, biz sadece oluyoruz.
kendimi hiç bu kadar sağlıklı hissetmemiştim.